ՆՈՐ ԱՆՈՒՆՆԵՐ
Վադիմիր Պողոսյան
Ծնվել եմ 1991 թ-ի դեկտեմբերի 15-ին Իջևանում: 2008 թ-ին ավարտել եմ դպրոցը` Իջևանի թիվ 1 միջնակարգը` իմ կյանքի ամենամեծ համալսարանը: 2008 թ-ից սովորում եմ ԵՊՀ Իջևանի մասնաճյուղի Հումանիտար գիտությունների ֆակուլտետում: Պատմաբան եմ` հոգով և սրտով թաթախված մասնագիտությանս մեջ: Չեմ հավատում հրաշքների, պարզապես սիրում եմ այլ երանգներով նկատել շրջապատը: Սիրում եմ կյանքը` իր բոլոր անհարթություններով:
Զղջումի խոսքեր
Տարիներ հետո կզղջամ գուցե, որ քեզ սիրելով մնացի դադար,
Որ բացված սիրտս վարդաստան դարձրած քեզ պարգև չարի,
Ու հին երազից արթուն չդարձա, որ քեզ մեկնեցի, այլ ոչ թե առա,
Ու, համեստորեն, ես լուռ խոկացի, երբ քո հայացքը ուրիշում տեսա...
Դժվարանում եմ հիմա երազել, կյանքս լուռ կապել ամեն մի քարի,
Նոր ծաղիկներից հին բույրը առնել ու հին մտքերից բաժանվել մի պահ,
Մի տաճար հիմնել իմ սիրու համար, բայց այդ տաճարում քեզ չերկրպագել,
Քեզ լուռ մոռանալ ու ապրել, ապրել միայն քեզ համար....
Իմ հոգնած երգի վերջին լար ու ճիգ,
Մի զարկիր անկանգ իմ ցաված սրտին,
Այլ լուռ ամոքիր, հեռու աչքերից ու խուլ ձայներից,
Հեռու դեմքերից ծանոթ-անծանոթ, բութ ու շողոքորթ...
Իմ երգից անվերջ բաբախող իմ սիրտ,
Քեզ ես լսում եմ ամեն մի զարկից,
Քեզ շոշափում եմ ամեն ակնթարթ,
Ինչու պոկեցիր ինձ մյուս սրտից,
Ինչու ինձ դարձրիր ճիվաղի երազ...
Մոտ միլիոն տարի
Ադամից առաջ, երբ հին աշխարհում չկար ոչ մի մարդ,
Ես քեզ սիրել եմ, քեզ պարգևել եմ իմ արևն անմար,
Իմ լուսինն անհուր, որպես սիրո ջահ քո ճանապարհին,
Որպես եդեմից այս աշխարհ տանող բավիղ երկնային...
Ու հիմա գիտեմ, որ քեզ սպասել եմ մոտ միլիոն տարի,
Միլիոն ակնթարթ ու միլիոն գարուն, բայց դու գալու ես,
Որպես մի հեքիաթ, անհայտ աշխարհին, որպես մի հին ասք,
Որպես մի հին լույս հին քարանձավում, որ ինձ սպասել է մոտ միլիոն տարի...
Կրկին հիշում եմ այն հին մեղեդին, մեր հոգիները կապող օղակը,
Կրկին զնգում է իմ սիրո լարը, քո սիրտը գերող երգի տավիղը,
Կանաչ է կրկին սիրո բավիղը, իսկ բաղեղները փարթամ են ու թավ,
Իսկ իմ սիրտը լուռ ձգվում է դեպ քեզ, սիրո գարունի դրախտը կարծես:
Տարաժամում են պահերն հանդիպման, անիմանալի լուրեր կան, ավաղ,
Բայց կրկին լուռ եմ, անձայն է շուրջս, իսկ հոգիս առմիշտ սիրախնդում է,
Ճրագալույց է իմ խավար հոգում, անկանոն շարժում, երգ, ու լռություն:
Բայց լռությունս այնքան է հարուստ. իմ աչքերի մեջ կայծ էր առկայծում:
Նորից ու նորից հիշում եմ ես քեզ իմ անգին լուսին, մշտավառ արև,
Տուր քո շողերից ինձ անմար մի լույս, հին երազներիս կրկին արշալույս,
Թող վառվեն անժամ, թող կրակ դառնամ, թող, որ իմ սիրտը մի քիչ ջերմանա,
Այրվեմ, վերջանամ ու մոխիր դառնամ, բայց թող քո սիրուց ես չկշտանամ...
Ալ կարմիր վարդեր
Ամեն ամենից, բոլոր մարդկանցից ուզում եմ փախչել,
Ուզում եմ դառնալ մի անթև թռչուն ու խենթ սլանալ,
Դառնալ վառ գարուն, ու հենց քեզ համար
Բացված ու բացվող, սիրողին ժպտող ալ կարմիր վարդեր:
Որ ամեն անգամ, երբ դու ինձ հիշես ու քո շուրթերը մի պահ կարկամեն,
Նայես արևին ու ինձ չտեսնես, նայիր հենց ուղիղ, և
Դու կտեսնես մի քիչ վշտացած, բայց քո հայացքից
Անհագ զմայլված, քեզ միշտ ժպտացող ու քեզ հարազատ հասարակ աչքեր:
Եվ աչքերը այդ մի փոքր մարած, բայց քո հայացքից հրավառ դարձած,
Կդառնան վարդեր, կդառնան զարդեր, ու հենց քեզ համար,
Արևից լույսեր, լուսնից անուրջներ, գիշերից աստղեր,
Եվ միշտ հարազատ ու հար երազած ալ կարմիր վարդեր...
Ես մոռացել եմ, որ մի դար առաջ քեզ հանդիպել եմ այս նույն պուրակում,
Որ հարյուր, հազար ու միլիոն անգամ քեզ որոնել եմ այս լույս մշուշում,
Ու գտել հաստատ, ու պահել սրտում, որպես մի հին ավետարան,
Որպես պատգամ անսանձ հողմի, որ սրտումս սրատում է անժամանակ:
Պատուհանից դուրս չէմ նայել վաղուց,
Չեմ բացել հոգուս դուռ ու լուսամուտ,
Քեզ եմ պարփակել իմ գոցված սրտում,
Քեզ` որպես արև, որպես մի խենթ խաչ:
Բայց դու չքացար առանց լուսամուտ,
Առանց թողնելու մի սուրբ գրություն,
Որ ինձ թողել ես անլուր ու հեռու,
Հեռացել ինձնից` որպես դավաճան:
Կարող եմ ասել, որ մոռացել ես պատգամը սիրո,
Որ կուրացել ես անհաստատ սիրուց,
Որ քո կրակից ոչ թե ջերմացրել, այլ հրդեհել ես
Իմ պարփակ սրտում` անպարփակ հոգիս...
Արդյոք հիշում ես, թե մոռացել ես,
Որ մի դար առաջ մենք հանդիպել ենք,
Որ մայրամուտին մենք անրջել ենք,
Ու հին կարոտով նորոգել հոգին:
Ես քեզ սիրել եմ, ուրիշ էլ ոչինչ,
Էլ ոչինչ չկա, որ ջերմացնի մեզ,
Չկան ոչ հողմեր, ոչ էլ ալիքներ,
Այլ միայն հուշեր` կարոտի փշեր...
Բայց հավատում եմ, անհույս ու անլույս,
Քեզ հավատում եմ, որպես մի բորբ լույս,
Որպես մի անթև երկնային թռչուն,
Որ դեռ գալու է մեզ փարատելու...
Իմ ցնորք երազ
Ցնորք է կարծես երազն իրիկվա,
Բայց ցնորքները միշտ կատարվում են,
Լույսով է պատված մարմինը նրա,
Կարծես արծաթե կանթեղ մեղմավառ:
Ու տարաժամող օրերին խավար
Էլ ոչ մի երազ չի հանդարտեցնի,
Իմ բացված սրտի մամռած պատերին,
Նրա աղացած ցավը չի մեղմվի:
Գալիս են գնում, սրաթև զարկում,
Զարկ-զարկի վրա, իմ սրտի վրա,
Անձայն մոտենում, կրակ ճառագում,
Խավար երազս բացավառ դարձնում:
Ու արթնանում եմ այս դահիճ ցավից,
Նորեն որոնում իմ անգին քարին,
Նայում ցած ու վեր, ծաղկած դաշտերին,
Իմ ծաղիկ յարին զատել չեմ կարում....
Դու մրրիկ էիր, որ ջարդեց հոգուս մեն մի սյունը,
Խլեց ինձանից լույսի ժպիտը` խավար դարձնելով իմ հեգ ապագան,
Այրեցիր ջահեր, ու մահվան գիշերն ինձ ուղեկցեցիր,
Տարար մի անվերջ, քեզնից բացակա մի խավար աշխարհ:
Եվ որոնում եմ, հոգևոր մի տուն, իմ ցավը կիսեմ,
Համայն աշխարհին հոգիս ես բացեմ, ու քեզ անիծեմ,
Ու քեզ փայփայեմ ամեն մի խոսքով, գորով, կարոտով,
Որ դու չմրսես ինձանից հեռու, իմ բախտից հեռու...
Որ մեկ-մեկ հիշես, հիշես ակամա, որ եղել եմ ես,
Թեկուզ անցյալում, թեկուզ խավարում, որ քայքայվել եմ
Նորից քեզ համար, ու չեմ ափսոսել ես ոչ մի վայկյան,
Որ արդեն անկանգ ինձ ապրեցնում է հազար ու մի դար...
Գարնան ծաղկունքի բուրմունքը վսեմ
Քեզ համար բերեմ ձմռան բուքերում
Երբ մի քիչ մրսես ու հոգնես ինձնից,
Ձայն տուր արևին, ես քեզ կլսեմ:
Երբ ցավես, տխրես, մեկին չերազած,
Մեկին էլ կորցնես ու լուռ արտասվես,
Նայիր արևին, անձրևին, լուսնին,
Սրտիդ լարերին ու ինձ կլսես.........
Սուրում եմ ես լեռներն ի վեր` գարնան բույրով ընդարմացած,
Սլանում եմ ժայռերն անհիմք`քո սիրուցդ սիրավառված,
Փորձում եմ ես գանձեր գտնել` խորհրդածել կյանքի մասին,
Միշտ իմ սրտում ունենալով սիրո կայծը քեզ հրդեհող:
Անժամանակ է կյանքը իմ, ուղիս, բնավ, կանխորոշված,
Ինչեր գիտեմ անգին ու թանկ, միայն ես քեզ կտամ, միայն,
Կտամ սիրտս հյուծված սիրուց, կտամ խոսքս ճոռոմ դարձած,
Արևներին միշտ ճառագող` կտամ սերս անժամ ծնված:
Վերցրու, եթե կուզես, սիրտս արյան մեջ թաթախված,
Բայց տուր միայն մի անգին գանձ` սերը քո մեջ, եթե այն կա,
Տուր, որ երգեմ, տուր` երազեմ, անկապ կապված այս աշխարհին,
Գալիքի մեջ հույսեր փնտրեմ, տուր, որ ապրեմ ես երջանիկ:
Հիմա քեզ կասեմ իմ անժամ կարոտ,
Ուր են հեռանում օրերն ու տարին,
Երբ է ետ գալու ավարտված տարին,
Երբ ես կտեսնեմ ու կասեմ հիմա....
Հիմա ձմեռ է, ցուրտ ու վշտաբեր,
Իսկ գարնան ճամփին արևներ կգան,
Եվ գարունը այս որքան էլ խոնավ,
Էլ կջերմացնի իմ ու քո հոգին...
Հոգի, իմ հոգի ինձ լսիր մի պահ,
Արի մոռանանք օրերն ու տարին,
Արի մենք ապրենք միայն մեզ համար,
Իրար հավատանք ու զօր ամրանանք.....
Ամրանանք սիրով, հույս ու հավատով,
Ու գալիքի հետ մեծ հույսեր կապենք,
Ու երբ երազում էլ չհանդիպենք,
Հոգ չէ, սպասենք ու լուռ երազենք.......
Ես սիրում հենց նրան, ով արևի հետ արև է դառնում,
Ում երազի մեջ ես չեմ սավառնում, այլ ընդհատում եմ երազն իրիկվա,
Ում հոգու խորքում անվերջ կան հույզեր, դրախտից լույսեր ու թարմ ծաղիկներ,
Ում ամեն խոսքից, հայացքից, ցոլքից ամեն ինչ կարծես մի պահ մարում է և կենդանանում:
Եվ երազը այս կենդանի մարդուն թվում է անսպառ,
Երբ ամեն անգամ նույն խոսքից հետո նայում է նրան,
Եվ ուզում ասել, բառբառել խրոխտ` դու ես ինձ համար լույսի ուղեծիր,
Չքանում է նա, դառնում աստղ-լուսին և հողմի նման այլայլում հոգին: