ԵՐԳԻ ՃԱՄՓԻՆ

  |  

Լեվոն Բլբլույան


Քառյակներ


Տե'ր, քո կանչով ե'ս էլ եկա երգելու,
Իմ կարոտի, ցավի դաշտը հերկելու,
Չարության հետ սուտն ու բիրտը հերքելու
Եվ իմ չափով սերն աշխարհում փրկելու:

***
Չեմ ենթարկվում ես անցողիկ, սուտ հովերին օրերի,
Ու չեմ դառնա այս մոդայիկ մուսաներին ես գերի,
Թող ձեզ մի քիչ ծանոթ թվան հանգն ու վանկն իմ տողերի,
Միայն` երգս ապրի ձեր մեջ, հանդիպի ձեր սրտերին:

***
Այսօր բան չի ստացվում, տողը տողի չի գալիս,
Երգս խռով է ինձնից, բառերը խույս են տալիս...
Չէ', մի ուրիշ գործ գտնեմ, չխաբեմ զուր ինքս ինձ.
Երգն իսկական երևի անակնկալ է գալիս:

***
Եթե անգամ ձեր սրտի հետ չեմ խոսում
Եվ կամ արդեն ծանոթ բաներ եմ ասում,
Ներո'ղ եղեք ի սեր նրանց, որ ինձնից
Իրենց ուզած խոսքն ու խրատն են լսում:

***
Քեզ խարդախներն համարում են միամիտ,
Խեղճերն` ըմբոստ, քծնողները` մեծամիտ,
Հպարտացի'ր, որ «պոետն» այս խրթնաբան
Անվանում է հանգաթուխ մի մանկամիտ:
***
Ամեն ինչի մասին սիրտս խոհեր ունի,
Միտքս հույզեր ունի` խինդ ու ցավից ծնված,
Ահա ինչու կյանքն իմ պարապ օրեր չունի,
Ու օրերն իմ չունեն երգեր անհայտ կորած:

***
Թող որ ոմանք պարծենան իրենց «բարդությամբ»
Կամ` նորօրյա երգերի այս... աներգությամբ,
Ոչինչ, մի քիչ «ե'տ մնա» դու ժամանակից.
Սրտեր շատ կան դեռ` կարոտ ջերմ հաղորդության:

***
Նույն սերմն ամեն հողի համար չի լինի,
Նույն դեղն ամեն ցավի դարման չի լինի.
Թեկուզ երգի արքա լինես իմաստուն,
Ամեն սիրտ քո երգի դեմ բաց չի լինի:

***
Դու չես կարող փախած տողը ետ բերել
Ցավից բաժան կամ առանց խինդ` երգ գրել,
Ինչ երգեցիր, այդ էր գուցե քեզ տրված,
Էլ ի՜նչ պոետ, թե չի կարող ... ճիշտ լռել:

***
Դու սկսի'ր, խոսքը էլի խոսք կբերի,
Մի' թող, հոգին քո համրանա, սիրտդ լռի.
Որքան էլ քեզ կյանքը խաբի, բախտը դավի,
Երգն է միայն զորեղ ընդդեմ ամեն ցավի:

***
Ես էլ մի օր անդարձ կանցնեմ, կգնամ,
Թեև... հետո գուցե ձեզ հետ դեռ մնամ,
Այնքան, որքան երգն իմ այստեղ դեռ հնչի,
Մոտ ու հեռու սրտեր իրար կամրջի:

***
Պոետական ի՜նչ հազվագյուտ «ձիրք» է նրան շնորհված,
Ո՜նց է ոխն իր երգ դարձնում, թունդ հայհոյում ներշնչված,
Հեգնում ամենն ու ամենքին տողերով իր թունավոր,
Ամեն բառը` չարությամբ լի, խոսքը` մաղձով թաթախված:

***
Սիրում եմ, երբ հանկարծ է տողն ինձ այցելում,
Անակնկալ մի պատկեր` անհայտից ցոլում...
Ոչինչ, որ փախչում հաճախ, կորչում են անհետ.
Մեկ է, այլ մի երգի հետ գալիս են միշտ ետ: