ԽԵՆԹԱՑՆԵՄ ԲԱՌԵՐԸ...
Մարուշ Գազանճեան- Երամեան
* * *
Խենթացնեմ բառերը
նետեմ էջի անկողնին
փնտռեմ ծայրամասերը անոնց
լոյսին հանեմ հեռու թաքուն կետերը
եւ համբուրեմ եւ համբուրեմ համբուրեմ
ջրեմ զիրենք
տխուր անխոնջ եռանդուն
կոհակուող ալիքներով
եւ ափերուս պարապով
խենթացնեմ բառերը
մինչեւ ծաղկին ճերմակ ճաճանչ
շատրուանեն կամար կապեն
ու տանին զիս իրենց հեռու
ցամաքին
խենթացնեմ բառերս
որ ծառանան սանձերուն
մեզ անջատող օրէնքներու մելանին
եւ կարճուի միջոցը քու գրիչէդ
մինչեւ մաքուր սպիտակը էջերուս
եւ ալ հասնիմ եւ ալ հասնիմ
ալ հասնիմ արարումի կտղուցին
* * *
բայց բառերը խենթացնել չի բաւեր
պիտի կեղուես զանոնք մէկ-մէկ
ու քակես
քակես քակես կլոր կլոր
ղուն քու շուրջդ դառնալով
մինչեւ հասնիս վերջին կէտին
ոչինչ գտնես
իմաստները՝ հազար կտոր
գիշերային ջղջիկներու հազար թեւով
գլխուդ շուրջը կը դառնան
պիտի վազես
կտորները փնտռես բերես
ու կպցնես
որ ի վերջոյ բառերուն մէջ համ մնայ
օրերուդ տակ իմաստ մնայ
որ շունչ քաշես հանգստանաս
եւ վերստին սկսիս
որովհետեւ խենթացնել չի բաւեր
դո՚ւն ալ պէտք է խենթանաս
իմաստները մտածումը կը խոցեն
կապէ՛ փաթթէ՛ վիրակապէ`
վերադարձուր բառը նախկին իր եսին
հանգիստ ձգէ՛
փաթթէ փաթթէ ու յարդարէ
որ պարապը չերեւայ
եւ մութին մէջ մտածումդ արթնցուր
որ չտեսնէ թէ ո՞ր վիհէն կ՚ընթանայ
հեռուն փայլող ու առկայծող
աստղերուն հետ քայլ պահէ
լսել կարծէ գեղգեղանքը բառերուն