ՍԻՐՈ ՄԻՆԻԱՏՈՒՐՆԵՐ
Դվին Գալստյան
Կապույտ էր ամեն տեղ՝ մուգ կապույտ,
Հետո, երբ կապույտը անցավ,
Մի վարդ կար՝ վարդագույն, վարդագո՜ւյնԱ.
Մութ էր:
Ներս մտա:
Ծուխը պատել էր սենյակը:
Նրանք նստած էին կողք-կողքի:
Մեղրի կաթիլներ էին ծորում:
Նա էլ էր նստած:Պարում էի:
Նա էլ էր պարում:
Մենք էինք պարում:Լույսի ցոլքեր էին երևում:
Երաժշտությունը հնչում էր:
Մութ էր:Հանկարծ երաժշտությունը կտրվեց:
Լույս էր:
Դուրս եկա:- Ցտեսություն:
- Ցտեսություն:
Բ.Լույսը բացակայում է:
Միգուցե ինքս եմ անջատել, որ ոչինչ չերևա:Թաքնվում եմ սեփական աչքերս փակելով:
Ախր, այնքա՜ն եմ ես սիրել աչքերս բաց պահել ...Բաց են աչքերս,
և ես անկարող եմ որևէ բան տեսնել՝
բաժանել լույսն ու խավարը:Ես ամեն ինչին նայել եմ լույսի քողը գցած աչքերիս:
Երևի լույսի քողն է ծածկել աչքերս:Միշտ լույսի հետ վարվել եմ նուրբ ու քնքուշ:
Ե՞րբ եմ սայթաքել:
Թեև չգիտեմ կարելի՞ է
խաղալ
լույսի
հետ:
Գ.Քայլում եմ կակաչների պողոտայով՝ կապույտ կակաչների պողոտայով:
Ձեռքումս մի վարդ՝ կարմիր, կարմի՜ր ...
Կաթիլները ծորում ու արյունոտում են սիրտս ու հոգիս:
Սիրտս վիրավոր է:
Այն հոտոտել է վարդը:
.....................................................................
Վարդը ամրացրի թփին ու հեռացա:
Դ.Թոկը կախված է առաստաղից, գնում է ու գալիս.
Ու իր շարժումների մէջ գծում է նախշեր՝
սիրո և ատելության ...
Նրա ստվերը գետնին թունոտ ծաղիկներ է նկարում:Ես կախված եմ այդ թոկից, գնում եմ ու գալիս.
Եթե իջնեմ պիտի խմեմ գետնի վրա պատկերված կապույտ ծաղիկների թույնից:
Ե.Նրանք դաշտում են:
Կարմիր ու կապույտ կակաչների դաշտում:
...................................................................
Ես նստած եմ չորացած թթենու շվաքի տակ:
Ձեռքումս չորացած վարդեր են ու կակաչի սերմեր:
Զ.Կանչում եմ,
ձայնս չի արձագանքում ...Շրջապատված եմ լեռներով:
Գագաթները չեն երևում:Թևերս վիրավորված են:
Չեմ կարողանում թռչել:Հայյացքս դեպի արեգակն է:
Կակաչի սերմերը ձեռքիս ...Թեհրան - 2004
Կարծիքներ
Շատ տպավորիչ երկեր են.ես հիացած եմ
Posted by: Հասմիկ | April 30, 2008 12:51 PM