ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹԻՒՆՆԵՐ
Աննա Սահակյան
Ա՜խ, որբ ջան...
Երբ աչքս բացի, ա՜խ, դեռ շատ վաղուց,
Լալիս էր կողքիս տատս հմայված,
«Ո՜րբ ջան, ո՜րբ» կանչում, գուրգուրում սիրուց,
Տատիկիս ձայնն է ականջիս նստած:
Տարիներ անցան, ու երբ մեծացա,
Մանկությունս խեղճ փոխվեց երազի,
Դառնացած հոգով ես նոր իմացա,
Որ ես եմ որբն այդ տատիկիս լացի:
Երգիս բարձր կատարից
Ես չեմ հիշում, թե ինչպես
Կամ թե ինչու և կամ ով
Աստղերով լի մի գիշեր
Հմայեց ինձ երգերով:
Հենց այդ պահից իմ սրտում
Ուրախություն թե վայելք,
Գրանցվում են մեկ առ մեկ,
Դառնում երազ, դառնում երգ:
Չեմ վրովվում ես նորից
Մարդկանց բարուց ու չարից,
Նայում եմ ես աշխարհին
Երգիս բարձր կատարից:
Ա՜խ, դատարկ է մնում էլի...
Սիրտս հազար բույրով լցվի,
Ա՜խ, դատարկ է մնում էլի...
Գարունները գալիս-գնում,
Ու դատարկ է մնում էլի:
Հազար կյանք է աշխարհ գալիս,
Ու հազարը կորչում էլի...
Սիրտս՝ հազար սիրով լցված,
Ա՜խ, դատարկ է մնում էլի:
Աներևույթ մի աղջիկ
Աներևույթ մի աղջիկ հայտնվում է ու կորչում,
Երազի մեջ իմ հանգիստ նրա ծիծաղն է հնչում:
Կարծես տեսել եմ նրան վաղուց-վաղուց ինչ-որ տեղ,
Պարում է նա իմ առաջ հագուստներով իր շքեղ:
Աչքերը՝ ծով գեղանի, ողջը ժպիտ ու հմայք,
Կարծես փոքրիկ մի արև, գարնան զարթոնք ու լուսայգ:
Մեղմ երգում է ու թախծում գիշերային թագուհին,
Կարոտներ կան երգի մեջ, մեղեդիները մեր հին:
Ստվերի պես թափանցիկ, որ չես կարող շոշափել,
Ծովի անգին հյուսվածքով, երազներից ոսկեթել:
Լինի ծովում անհատակ թե երկնքում հուրհրան,
Ես զգում եմ՝ անպայման, պիտի տեսնեմ ես նրան:
Բայրոնի արձանի առաջ
Այս ո՞վ է տեսեք, որ Հելլադայում
Դարձել է այսքան սուրբ ու սիրելի,
Զորավա՞ր է նա, մի աշխարհակա՞լ,
Թե՞ մի մարգարե անցած դարերի:
Օ՜, ո'չ, Ալբիոնի ափերից եկած
Նա մի տարագիր բանաստեղծ է մեծ,
Որ զինվոր դարձավ և Հելլադայի
Փրկության համար կյանքը իր տվեց: