سه شعر از علیرضا بخشعلی
|
خروش آسمان
من را
به یاد کابوس های ابرها
می اندازد
دیوانه باد
همه را
باور مي كند
ـآرام گير
هیچ چیز این جهان
جز احساس تو
واقعی نیست.
***
یادمان رفته
هیچ رودی به سرچشمه خود
بر نمی گردد
همیشه سهم رود
دریا نمی شود
گاه سرنوشت
چون مرداب است
آخر !
نوبت حضور شقايق هاست.
***
همه شعرهایم را
به گل یاسی
در شکاف دیوار رسته بود
هدیه می کنم.
نه طعم خواست آب را
چشید.
نه قیچی باغبان
روزگاراش را
به هم پیچید.