شعر

درود خانم نظریان . مثل همیشه صادق و صمیمی . از خوانش این کلمات احساس در ذهن
می جوشد و گویی مخاطب با سطر سطر ش آشنایی دیرین دارد .
پیروز و شادان باشید .

سلام ملینای عزیز. از دعوتت متشکرم.یک دنیا کاغذ رنگی برای یک میهمانی وپذیرایی جانانه با شعرهای خودت.بی تعارف بگویم، شعربایدتصویرگری،موسیقی وکلام تازه داشته باشد.توبرای بیان یک مقصود از تصویر های بسیار سود گرفته ای. ضمن این که زیبا می نماید؛خودش از زیبایی بعضی استعاره ها و ایهام ها می کاهد. مثل این که گفته ای پرسوزم آب نوازش بفشان برسوزم، دست نوازش کاربرد داشته و اگر آب را به دست تشبیه کرده ای آنقدر باید قوی باشد که سکته در مفهوم ایجاد نکند.مثلا بگویی:دست نوازش برسرم آبی است بر آتشم! می دانم که موفقی/ پس گاهی به تصویر تکتایی هم بیندیش و یک داستان تا در باره آن بیشتر و از همه سنفونی ها و تمثیل های طبیعت استفاده کنی

طاقت مهمان نداشت خانه به مهمان گذاشت:
در طوفان نگاهت پریشانم! تشبیهی جالب از زلف احساس!

مدتی است به شعرهایت سرمی زنم . جقدر شبیه شعرهای 40 سال پیش من است. درست همان حال و هوای جوانی و احساس و دلتنگی ها را دارد. اما تو خودت چقدر بی ذوق هستی و شعر هایت را تنها گذاشته ای!

Mersi aghaye Shoar az lotfetun va enteghadate bejatoon.