چهار شعر از سحر سخایی
تو در برابر من نشسته بودی
و تابوت تهی بود
مرده شور تخت خالی را آب می کشید
تو در برابر من نشسته بودی
گورکن خاک ها را کنار می زد
من عاشقت می شدم
و تو در برابرم
پروانه ای از درخت پرید
مرده شور خوابش برد
گورکن آن قدر خاک را در آرزویت کند
که چشمه ای از زمین جوشید
ما, در تابوت دراز کشیدیم
در آغوش هم مردیم
و پروانه ای که پریده بود
میان دست های مان
پیله بست
+ + +
آهای کودک خوشحال
این گونه زندگی بس سخت و طاقت فرساست
و کودک بی توجه به نصیحتم
هم چنان
سرسره را برعکس بالا می رود
+ + +
ايستگاه آخر دردهاي جهان
بوي خوش تمام گيلاس هاي دوقلو
عطر زنانه ي ليمو
و مرگي
كه دوست دارم آن جا به سراغم بيايد
جائي،
حوالي آغوش مادرم
+ + +
دلم مي خواست با تو بگريم
از تو گريستم.
دلم مي خواست با تو بگويم
از تو گفتم.
دلم مي خواست تو را بخواهم
از تو خواستم.
دلم مي خواست با تو بميرم
از تو مردم.
+ + +
نظرات شما
kheili ziba bood sahare doost dashtani.. khoshalam ke pishbiniye estedadi ke dar to mididam eshtebah nabood
نوشته: kourosh.k | April 22, 2008 12:29 PM
sahar janam kheılı khoshhalam ke ınja shearato mıkhonam, har kodom az ın shearha baraye man yek shenasnameye khodesh ro dare ke modatha mıtonam behesh fekr konam ta tak takeshan ra zendegı konam.asheghe an kodake khoshhalam
نوشته: nıma | April 29, 2008 8:53 PM
az khoone leylast noosha nooshe ın sharab
نوشته: nıma | April 29, 2008 9:01 PM