پنج شعر از شیدا محمدی

شیدا محمدی

به برادرم که چهار فصل زندگی ام است
میهمانی دف در گیتار ناخوانده

هوای اتاقت را کردم
با دف چنار و
تبریزی-های تهران.

تا شب در نگاهم پلک نگذاشته
بیا
و از چای دم کشیده ی چشمانت
یک تفاله مهمان ام کن.

□

شی..شی...دا

سنگ که می اندازی به دریاچه
پر چین می شود صورتم
و شی ... شی... شی...دا...
دایره دایره
در یاد تو
غرق می شود.

□

سیاه یعنی کلاغ

سیاه یعنی کلاغ همسایه
حالا
سی بار از روی این آسمان بنویس
تا ماه بیرون بیاید!

□

گل کردن پنجره در بهار

آن قدر کوچکی
که در جا کفشی خانه ی ما
گم می شوی
و آن قدر دل باغچه ی ما
بزرگ است که تو را خاک می کند
و سال بعد که پنجره
خیس از عطر بهار نارنج می شود
تو گل می کنی
یک چوب خشک!

□

به لی لا

از فردا که می گویی
بهانه می گیرم
بهانه ی راه دور و کیف و کفش و خانه.

سرت را بر می گردانی
طوفانی می شود دیروز
من میان هیاهو گم می شوم.

□