چهار شعر از کبوتر ارشدی

شده ام آواز كسی كه نه بلد بود بخواند

نه می دانست چه بنویسد

از پشت تارهای همان غار و عنكبوت



ببین

از من كه نه مانده پیرهن صورتی

نه رقص نازو نسیم

تنها دوبال بلند ابریشمی دور گردنم

كه گره خورده كور



گیسویم را كه بریدی

بگذارلای قرآن

بلند می شود

می توانی ببافی اش جزء به جزء آیات نساء



ازدنده ی چپ تو هم به دنیا نمی آیم

می خواهم راست مقابل آینه باشم

برهنه



بگو از كجای كار

من دوباره شیطان شده ام؟


□



کسی را کنار تو جا می گذارم

مثل مریم

با بکارتی آسوده

به نشان ناتوانی خدا



کسی را کنار تو، از خودم

مثل مجدلیه

که روی دست هایت بماند



مسیح خیال دختران زشت دست نخورده است

کنار تو

که پشت ماه پنهانی

صورتک،

پیدا شدی کنار من

که از ستاره عریان ترم



□



از انار ترك خورده بودم

ریخته بودم روی سینی دی ماه

از سبزه قد كشیده بودم

توی بلندترین شب سال



حالا كمی كه خسته نشسته ام

چیزی نیست

باد می آید می برد



امسال هم آشنای من نبود

اندازه ی این یك بغل سلام



گفته بودم كج انداخته است

ریخته بودم دانه دانه

جمع بشوم

می تركد این پاییزهم از خنده های دلم

□



به جای آن كه دور عقربه می گشتم

زمین را قدم زده بودم

كاش

به جای این ثانیه...



كمربند پدری را بكش

مرا بكش

كبود

تیك تاك این دایره تنگ است

دورم نمی برد



ارواح خوابیده را بیدار می شوم

زمین را قدم می زنم

این دورقمری را

از روی عقربه ها به كمربند استوای سبز گره



خوابم نمی برد

           
ساعت بخواب



□