ՍԽԱԼՄՈՒՆՔ
Սիրանույշ Օհանյան
Ամենուր անթափանց խավար էր: Հնարավոր չէր հասկանալ` վանդակում է, թե անսահմանորեն արձակ տարածությունում: Վախ ազդելու չափ տարօրինակ զգացողություն` միագույն խավարի մեջ զանազանում էր խավարագույն, անհասկանալի, սակայն որոշակի ձև ունեցող արձանացած կերպարներ:
ՄԻ ԱՆԳԱՄ ԱՅՍՊԵՍ ԵՂԱՎ
Նանոր Պետրոսյան
Մաս-0 (շարունակությունը իրեն նախորդող երկու հղումներում)
Անկողնումս պառկած խաղ էի անում արևի հետ: Մեկ` աչքս թաքցնում էի վերմակի տակ, մեկ` հանում: Ձանձրացա պահկվոցիկ խաղալուց: Խոր հոգոց հանելով պառկեցի մեջքիս և սավանը քաշեցի վրաս:
ԵՐԳԻԾԱԿԱՆ ՊԱՏՄՎԱԾՔՆԵՐ
Վարդգես Օվյան
Նոր տարվա հեքիաթ
Ամանորին քիչ ժամանակ էր մնացել: Ձմեռ պապը մի անգամ եւս մանրազնին պրպտեց Մոսկվայում լույս տեսած «Աշխարհի քարտեզը», բայց դարձյալ չկարողացավ գտնել Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը:
ՄԻ ԱՌԱՎՈՏ
Սիրանույշ Օհանյան
Արթնացա սովորականից ավելի առօրեական մի զգացումով: Զարմանալիորեն հանգիստ էի քնել գիշերը, աներազ. մի բան, որ վերջերս ավելի հաճախ էր պատահում: «Հավանաբար, կյանքս հունի մեջ է ընկնում արդեն»,- անտարբերությամբ մտածեցի: Ժամացույցն անտարբեր իր սլաքներն էր առաջ տանում: Վեր կացա, հագնվեցի:
ԵՐԳԻԾԱԿԱՆ ՊԱՏՄՎԱԾՔՆԵՐ
Վարդգես Օվյան
Տատիկը և շախմատը
Երբ ես սովորում էի երրորդ դասարանում, մայիսյան մի օր, իններորդ դասարանցի իմ եղբայր Անդրանիկի հետ շախմատ էի խաղում ու մտքում տոնում ինձ համար սովորական դարձած հաղթանակը, տատիկը՝ նստած բազմոցին, թելի երկու կծիկները մեր ոտքերի շուրջ ինչ-որ տեղ գլորելով, ձեռագործ էր անում ու երբեմն ուղղում քթից ցած սահող ակնոցը:
Պ Ա Հ Ա Ն Ջ
Սիրանույշ Օհանյան
Նվիրյալը գիտեր, որ ինչ-որ տեղ իր համար ինչ-որ բան է պահված, ու ինքը գնում է դրան ընդառաջ: Լիներ քնած թե արթուն, սանդուղքով բարձրանալիս թե անդունդը գլորվելիս, աղբակույտը քչփորելիս թե երկնքին նայելիս` նա գիտեր, համոզված էր, որ ամեն ինչ տանում է դեպի թաքուցյալը:
ՄԵԾ ՄԱՄԸ
Վազգեն Օվյան
Բոլորը եկան, մարդ չմնաց...
Շ. Ազնավուր
Եկել են բոլորը: Ասես, պայմանավորվածության համաձայն, իջել են նույն գնացքի նույն վագոնից, միասին շտապել այստեղ՝ կանխագուշակելով, որ Մեծ մամի հետ բան է պատահել:
ՎԵՐՋԻՆ ԽԱՂԸ
Կոլյա Տեր Հովհաննիսյան
ՄԻՆԱ
Շահի գնդապետների կանայք երեք ընդհանուր առանձնահատկություն ունեին՝ տարիքով շատ փոքր էին իրենց ամուսիններից, գրավիչ էին և անհավատարիմ: Մինան մեկն էր նրանցից:
ԵՐԳԻԾԱԿԱՆ ՊԱՏՄՎԱԾՔՆԵՐ
Վարդգես Օվյան
ԱՐՁԱՆԸ
Երբ նա պաշտոն ստացավ, նրա բոլոր ծանոթներն, ընկերներն ու բարեկամներն ուրախացան: Նրանք բոլորը մտածեցին, որ վերջապես բախտը ժպտաց, իրենք էլ թիկունք կունենան: Իսկ ամենից շատ ուրախացավ նա. վերջապես բոլորը կիմանան, թե ով է ինքը: Աշխարհում ամենաշատը ինքն էր իրեն տեսնում, և առաջինը հենց նա հասկացավ, թե ով է ինքը:
ԿԻՍԱՎԵՐ ՏԱՆ ՊԱՀԱԿԸ
Գուրգեն Խանջյան
Եվ հիմա, ահա, կանգնած եմ այստեղ, այս... Սակայն չշտապենք, քանի որ իրադարձությունը, կարծում եմ, արժանի է` որպեսզի պատմեմ սկզբից ու հանգամանորեն, որքան էլ անհամբեր լինեմ։
ԱՆՏԻՊ ԷՋԵՐ ՕՇԱԿԱՆԷՆ...
Յակոբ Օշական
Ես
Քաղաքի ծնունդ մը, գրեթէ նկուղի մը մէջ, օրրնի տեղ ունենալով լուածքի տաշտը: Նիհար, զրկանքի մանկութիւն մը, ուր քու կաթը կը ծախեն մեծերուն համար: Քաղաքի դպրոց մը, տարօրինակ անունով, որ առանց հացի տունեդ կառնէ քեզ ու կու տայ աւելորդ պատառները կուշտերուն:
Բ Ա Խ Տ
Կոլյա Տեր Հովհաննիսյան
-Հրթիռները հարվածում են կուրորեն, ընկնում են ուր պատահի,- ասաց Բեհնամը դժգոհ,- արձակում են առանց նշանառության. Գիտե՞ս, հիմնականում, թշնամու նպատակը բնակչության մեջ խուճապ ստեղծելն է... Անունն էլ պատերազմ են դրել ու դրանով արդարացնում են մարդկային ամենամեծ շանորդությունը:
ԳԻՇԵՐԱՅԻՆ ԾԻՍԱԿԱՏԱՐՈՒԹՅՈՒՆ
Սիրանույշ Օհանյան
Լուսինը պտտվում է։ Երկրագունդը պտտվում է։ Արեգակը պտտվում է։ Ամեն ինչ պտտվում է։ Նույնիսկ Տիեզերքն է պտտվում։ Պտտվում են իմ շուրջը։ Գլուխս նույնպես պտտվում է, երբ փորձում եմ պատկերացնել այդ բոլոր պտույտներն ու հասկանում եմ, որ հնարավոր չէ զգալ և ո՛չ մի պտույտ։
ՀԱՐՍԱՆԻՔ
ՎԱԶԳԵՆ ՕՎՅԱՆ
Օ՜, հարսանիքներ պատերազմական,
Սիրո գորգ՝ փռած հորի բերանին...
Եվ. Եվտուշենկո
Աշնան մթնած երկինքը մանր անձրեւ է մաղում:
Ինձ կանգնեցրին փեսայի կողքին, վառվող մոմը դրին ձեռքիս, ասացին՝ քեզ լուրջ պահիր, քավոր ես:
ՄՏԵՐՄՈՒԹՅՈՒՆ
Գնել Խաչատրյան
- Գնացինք ֆուտբոլ խաղալու,- բացելով դուռը ժպտաց Ու-ն:
Հրճվանքով դուրս ցատկեցի: Ֆուտբոլ չեմ խաղում, սակայն սիրում եմ զբոսնել ֆուտբոլի անհրապույր դաշտը եզերող մարգագետիներում, և հետևել Ու-ի ինքնամոռաց խաղին: Ու-ի ներկայություն, նրանից սփռվող խաղի հրճվանքը, ջինջ երեկոյան երկինքն ու սարերից փչող հովը թռթիռով են լցնում սիրտս:
ԱՐՏԱՌՈՑ ՍԵՐ
Սոնա Սերոբյան
- Ես քեզ սիրում եմ, խնդրու՛մ եմ, ես առանց քեզ չե՛մ կարող, սիրո՜ւմ եմ,- անդադար լսվում էր Մարիամի ձայնը մեր ննջասենյակները իրարից բաժանող միջնորմի մյուս կողմից:
Մարիամը քսան տարեկան էր։ Ապրում էր ծնողների հետ, քույր ու եղբայր չուներ։ Սովորում էր մանկավարժական համալսարանում։
ԵՐՐՈՐԴԸ
Նառա Վարդանյան
Վերելակն օդի մեջ հաստ պարաններից ճոճվեց, ընդհատ-ընդհատ թափահարվեց, լույսն անջատվեց։ Երեք հղի կանայք փորերը երկու ափով գրկեցին, ճչացին։ Վերելակ մտնելիս նրանք միմյանց ժպիտով ճանապարհ էին տվել։ Խորը ներքևից ճտճտոց լսվեց, հրդեհի լույսը անկյունաձև շողերով դռան անցքերից պատերին շարվեց։ Վերելակը կանգնեց։
ՏԱՊԸ
ՎԱԶԳԵՆ ՕՎՅԱՆ
Հիմա Շարմաղը կգա: Կգա անտառի կողմից, ձորից կգա ցողաթաթախ ոտքերով, Սառնաղբյուրից կգա կուլան ուսին, այտերը՝ խոնավ, շուրթերը՝ խոնավ, ժպիտը՝ ցողոտ-շողոտ վարդ, բանջարանոցից կգա՝ քթոցը լիքը թաղից նոր կտրած պզուկոտ վարունգներով, կգա Վերին հանդից՝ կարմիր թաշկինակի մեջ մի քանի փունջ դաղձ ջրակոտեմ...
ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ ՄԱՆԿԱՆ ԵՎ ՍԱՎԱՌՆԱԿԻ ՄԱՍԻՆ
Լիդա Նալբանդյան
Ասում են` գալիս է ամեն մարդու կյանքում մի պահ, երբ դրանից հետո այլևս ոչինչ և ոչ ոք չեն հուզում: Դու կանգնած ես լինում մի խաչմերուկում, որտեղ մտածողություն և բանականություն ասվածը այլմոլորակայինի մասին հեքիաթի է նմանվում: Ուղղակի հեքիաթ, որ հորինել են, որպեսզի գույն տան ինչ-որ մեկին, ինչ-որ կերպ:
ԵՂԲՈՐԸ ՍՊԱՍԵԼԻՍ
Գնել Խաչատրյան
Ավտոբուսի ժամանումը տատանվում է երեկոյան երեքից յոթի միջև: Նույնիսկ մեկ անգամ ժամը տասին հազիվ տեղ հասավ: Բոլոր դեպքերում նա այնտեղ է երեքից տասնհինգ րոպե պակաս:
ՇԱՆ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ
Վարդգես Օվյան
Դրսում մի շուն էր հաչում: Սկզբում ուշադրություն չէի դարձնում, բայց նա ոչ մի կերպ ձայնը չէր կտրում, ու նրա հաչոցները սկսեցին կամաց-կամաց ազդել նյարդերիս վրա:
Նա հաչում էր շատ անճաշակ ու ապաշնորհ ձեւով: Այդ հաչոցում ոչ մի զգացմունք ու վերաբերմունք չկար: Պարզապես հաչում էր այդ շունը, ու ձայնը կտրելու մտադրություն չուներ:
ԹՌԻՉՔ ԴԵՊԻ ՆԵՐՔԵՎ
Սիրանույշ Օհանյան
Գաճաճը հևիհև բարձրանում էր լեռն ի վեր։ Ետևում էր թողել ծաղկաբույր մարգագետիններն ու հասել էր հավերժական ձյուներով պատված տիրույթներին։ Մի քիչ էլ քրտինք թափի և ահա ոտք կդնի սրբազան գագաթին։ Սա իր գեղեցիկ մոլորակի բարձրագույն լեռնագագաթն էր՝ պայծառ արեգակի սառը ճառագայթները վսեմությամբ անդրադարձնող։
ԻՄ ԼՈՒՍԱՎՈՐԻՆ
Լիդա Նալբանդյան
Նորահարսի զգեստի անարատ ճերմակից փաթիլներ կորզելով` ապրիլ ծերունին շռայլում էր մեզ: Շռայլում, որ լավ հիշենք այրող արևի և ցրտի հակադրությունը, որն այնքան կտրուկ և հատու էր, որ ապշեցինք:
ՊԱՏՄՎԱԾՔՆԵՐ
Նառա Վարդանյան
Երազանք
Խենթություններս լրիվ հավաքած, կորուստներս առանց հաշվելու ու առանց լռելու՝ սիրահարաված հիմարի պես վազում եմ նրա ետևից... Փնթի սիրահարի նման շաղ եմ տալիս զգացմունքներս...
ՇԱՐԱԴՐԱՆՔ ԿԵՍԳԻՇԵՐԻՆ (Բ)
Լիդա Նալբանդյան
Մարմնովս հանկարծ ցավեցնող սարսուռ անցավ... Մտածում էի` միգուցե ճի՞շտ էիր, երբ ասում էիր, թե շատ եմ մտածում, բայց տեքստը ամբողջացնելու, առավել ևս սկսելու համար ուղղակի անհրաժեշտ է մտածել: Սենյակի լույսերը մարեցին և գրչի հարվածներից թուղթը հանգիստ շունչ քաշեց:
ՔԱՐԱՎԱՆԸ...
Երանուհի Ղանդիլյան
Ժամանակի պես անսկիզբ ու անվերջ սորում էր անապատը... Շուրջ բոլորը միայն դեղին ավազ էր։ Քարավանը դանդաղ ու ծանրաքայլ սողում էր առաջ։ Քարավանը հառաչում էր... Մարդկանց քարավանը...
ՆԱԽԱԶԳԱՑՈՒՄ
Մելանի
Վերջին անգամ այստեղ եղել էր տարիներ առաջ: Եվ այնուհետև երբևե չեր ցանկացել այցելել նույն վայրը: Սիրում էր այն պահպանել իր հուշերում այնպես, ինչպես տեսել էր առաջին անգամ:
ՇԱՐԱԴՐԱՆՔ ԿԵՍԳԻՇԵՐԻՆ (Ա)
Լիդա Նալբանդյան
Ոտնաթաթերը նրա զգում էին հողի ամբողջ խոնավությունը: Ոտաբոբիկ քայլելու մանկությունից ձեռք բերած սովորությունը հետզհետե վերհիշելով` ընկնում էր այդ զարմանալի և անհիշելի օրերի գիրկը` ևս մեկ անգամ վերապրելով դրանց բերկրանքը:
ՇԱՐԱԴՐԱՆՔ ԵՐԵԿՈՅԱՆ
Լիդա Նալբանդյան
Շարադրանք երեկոյան
Երեկ, երբ դեռ նոր էի դուրս գալիս հսկայական բիզնես կենտրոնի սրճարանից` առաջին հարկում բացված, միանգամից զգացի անձրևի հոտը, և ահա հենց հաջորդ առավոտ անձրև տեղաց:
ԼԱԲԻՐԻՆԹՈՍ
Սիրանույշ Օհանյան
Աշխարհը կառուցված է պատերից և դռներից։ Դռները փակ են, և ամուր են պատերը։ Ամեն դուռ և ամեն պատ ունի իր գաղտնի համարը. համարներն արտահայտվում են թվերով, սակայն ոչ ոք չգիտի, թե որտեղից են սկիզբ առնում թվերն ու որտեղ են վերջանում։
ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՍԻՐԵԼ
Լիդա Նալբանդյան
Սիրում եմ սիրել
Ամբողջ օրվա ընթացքում այդ սենյակում մութ էր լինում, միայն առավոտյան վախվորած արևի թելիկները ներս էին թափանցում պատուհանից և գրկում չաշխատող ժամացույցը: Այնուհետ առհասարակ երկնչում էի բաց անել տան պատուհանները:
Ա Ն Կ ՈՒ Մ
Կոլյա Տեր Հովհաննիսյան
Տղամարդը մի պահ կանգ առավ, երբ դեմքին զգաց սարդոստայնի տհաճ հպումը և նայեց վեր: Նկուղը տանող աստիճանավանդակի պատերն ու թեք առաստաղից կախված դժգույն լամպը պատված էին փոշուց սևացած սարդոստայններով:
ՓՆՏՐՏՈՒՔՆԵՐ
Լիդա Նալբանդյան
Զգայարաններ
Լուսավոր թախծի երգը զնգում էր մաշկի տակ, և փշաքաղության ալիքը հետզհետե լցնում էր կոպերի թասը վարդագույն ջրով: Դրան միախառնվում էր վայելքի հաճելի ալիքը` եկող որովայնից և բարձրացող մինչ կոպերի թասը` լցնելով այն վարդագույն ջրով:
ՆԱՐԳՈՄԵՆԴԱ
Գնել Խաչատրյան
Մեծ դերասանը
Չէր ցանկանում դերասան լինել։ Ուղղակի դա իր անձի լավագույն ներկայացումն էր։ Դրսևորումը լայնորեն ընդունվեց և ժողովուրդը նրան «Մեծ» կոչեց։ Ամենաշատը այդ վայնասունից խորապես վշտացավ հենց ինքը:
ՇԱՐԺԱԿԱՆ ՎԵՐՆԱՀԱՐԿ
Լիդա Նալբանդյան
Նվիրվում է Ելենային
Եվ այդպես ամեն կեսօրին նա անձրևանոցով կանգնում էր սրճարանի դիմաց և սպասում: Շատ անգամներ էր արցունքոտ աչքերով հեռացել: Եվ ամեն անգամ միևնույն ծանոթ դեմքը դուրս էր գալիս սրճարանից: Թևատակին միշտ ունենում էր մի նոր օրիորդ:
Խ Մ Ո Ր
Մարուշ Գազանճյան - Երամյան
-Գացի. ճաշը չուշանայ։
Եւ դուռը թափով քաշեց։
Գիշերը տոպրակ մը ալիւր բերեր էր.
-Մամայիս սեմսէկէն շինէ վաղը։
-Ի՞նչ, միսո՞վ, երեսը բա՞ց,- Լուսիկը հարցուց տագնապած։
ՊԱՏՄՎԱԾՔՆԵՐ
Վարդգես Օվյան
ԱՄԵՐԻԿՅԱՆ ՆՈՎԵԼ
Աշխատանքային օրվա վերջում, երբ ապահովագրական ընկերության աշխատակից Մայքլ Վիլյամսը՝ երեսունն անց, միջահասակ մի տղամարդ, դուրս եկավ շենքից, փողոցում նրան մոտեցավ ծանոթ դեմքով մի երիտասարդ և, թեթև շփոթված, ասաց.
ԳԻՏՆԱԿԱՆԸ
Գնել Խաչատրյան
Հանրաճանաչ բժիշկ ծնողների և նրանց գիտական շրջապատի ներքո հասունացումը պրպտուն մտքով օժտված երիտասարդին ուղղորդեց բժշկության և մարդաբանության հրաշալի ու բարդ գիտության խորքերը։ Իր իղձերի մարմնավորումը՝ բարձրակարգ համալսարանի բժշկագիտության ֆակուլտետի ուսանելու տարիները ապրեց որպես երջանիկ ակնթարթ։
Ո Գ Ի
Մարուշ Գազանճյան-Երամեան
-Շշշ...
Առանց գլուխը շարժելու աչքերը վեր առաւ դիրքին վրայէն եւ նայեցաւ ձայնին կողմը. ննջարանին դուռն էր, անցքը, եւ անցքէն անդին բաղնիքը, որուն բաց դռնէն մութը կը նայէր անտարբեր։ Շարունակեց ընթերցումը։ Երկու բառ դեռ չէր կարդացեր.
ՁՆՀԱԼԻՑ ԱՌԱՋ
Հեղինե Ա՛ Դանիել
Քո ճամփին փշրված լույս:
Ուշացել էր աշունը այս անգամ էլ, շտապե՛լ էր, անձրևե՛լ, որոտացե՛լ, բայց ուշացել էր...
Աշունը վաղուց էր իմ մեջ,շա՜տ վաղուց, դեռ նախորդ աշնանից թողնված խաշամից մնացած` հույսից կախված, այդպես քառորդ դար է գո՞ւցե իմ ճոճվող հույսը:
Տ Ե Ս Ի Լ Ք
Սիրանույշ Օհանյան
Քաղաքն առերևույթ հենց այդպիսին էլ թվում էր։ Սակայն կային քչերը, որոնք համոզված էին, որ դա քաղաք չէ, այլ՝ անվերջորեն ձգվող շախմատի տախտակ։ Նրանք երբևէ բարձրաձայն չէին մտածում։ Այդ պատճառով էլ միայն իրենք գիտեին, որ քաղաքի բնակիչներն այն չեն, ինչ կարծում են իրենց։
Ա Ն ՈՒ Ր Ջ
Մելանի
Հազիվ տասներկու տարեկան էի, ուժեղ սիրահարված մեր դպրոցի տղաներից մեկին: Սովորելն ինձ համար դարձել էր անմիտ կամ երկրորդական մի զբաղմունք: Դրա հետևանքով՝ երբեմն խայտառակ նիշեր էի ստանում: Դպրոցից հաճախ զանգահարում էին ծնողներիս ու գանգատվում՝ հարցնելով ցածր նիշերի պատճառը: Պարզ էր, որ մայրիկս անտեղյակ լինելով բուն պատճառից՝ զարմանում ու վշտանում էր:
ՏՂԱՆ ԵՎ ՈՍԿԵԶՕԾ ԱՐԿՂԻԿԸ
Վարդգես Օվյան
Տղան սովորում էր չորրորդ կուրսում, աղջիկը՝ երկրորդ, բայց նա աղջկանից մեծ էր վեց տարով: Նա վաղուց ավարտած կլիներ ինստիտուտը, եթե չլիներ պատերազմը, որ նրանից խլել էր հինգ, իսկ իր ասելով, մի հարյուր տարի:
ՄԵՆԱԽՈՍՈՒԹՅՈՒՆ ՎԵՐՋԻՆ ՆՍՏԱՐԱՆԻՑ
Վարդգես Օվյան
- Երիտասա՛րդ, չես լսում...
Ես նայում եմ մեր թեկնածուի ակնոցի հետևում պատսպարված աչքերին ու հասկանում, որ նկատողությունն ինձ է վերաբերում: Ձևացնում եմ, թե ընդունում եմ քննադատությունը և կրկին համոզվում, որ այս անիծյալ դասախոսությանը չպիտի մնայի:
ԵՍ ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ, ԿՅԱՆՔ
Վարդգես Օվյան
Արցախի ազատության համար
նահատակված հայրենակիցներիս հիշատակին
Հեռվից մերթ խուլ, մերթ երկար դղրդյունի պես լսվում են հրանոթների ու պայթած արկերի որոտները։ Քաղաքը դեռևս լրիվ չի ձերբազատվել պատերազմի վերքերից։
ԿՅԱՆՔԵՐ
Գնել Խաչատրյան
Կյանքեր
Հաշիշով ողողված ժամանակը հեռացել էր։ Սենյակում տիրող անսովոր լռությունը էլ ավելի էր հավաստում կասկածները։
ԱՄԱՆՈՐԻ ՆՎԵՐՆԵՐ
Նվարդ Օհանջանյան
Ճանապարհը երկար է ու հոգնեցուցիչ:
Մարդը կանգ առավ տեղում, պարկը դրեց ճամփամիջին և շտկելով մեջքը՝ հայացքն ուղղեց հեռուները: Հավանաբար, մի 10-15 րոպեից տեղ կհասնի:Հիմա երևի տոնածառի շուրջը բոլորած՝ հանդիսությունների սրահում երեխաներն անհամբեր իրեն են սպասում:
ԱՄԱՆՈՐԻ ՑԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ...
Հեղինե Ա.Դանիել
Իջնում են... Այնպես գիրկընդխառն են պարում, ասես Սերն ինքն է նրանց հովանավորում: Փափուկ,արծաթափայլ էակներ, որոնք շտապում են ու չեն ուզում զիջել իրենց տեղը երկրում հարազատ մեկին: Չէ՛, այս ձյան փաթիլները միշտ էլ խենթացրել էին նրան ու այսօր էլ չէին խղճում նորից խաբված մարդկային հոգուն:
ԵՐԿՈՒ ՊԱՏՄՎԱԾՔ
Վարդգես Օվյան
ԾԱՂՐԱԾՈՒՆ
Վարժեցրած շներով համարն ավարտվեց։ Արիստոկրատուհու պահվածքով, միջին տարիքի արտիստուհին գլուխ տվեց և, հանդիսատեսների ծափողջույնների ներքո, թողեց մանեժը։
ՀՆԱՐԱՄՏՈՒԹՅՈՒՆ
Սիրանույշ Օհանյան
Տարբեր են երկնքի խորությունն ու հարթությունը, տարբեր են Լեռան բարձրությունն ու խորությունը։
Եղավ այնպես, որ Լեռան բարձրությունն անհանդուրժելի դարձավ։ Հսկայաբար ու անտարբեր փռված՝ նա ճնշում ու խանգարում էր բոլորին։
ԱՄԵՆԱԹԱՆԿԸ
Վարդգես Օվյան
Ես երիտասարդ էի և ունեի շատ երազանքներ։ Ես ուզում էի ամեն ինչ իմանալ և ամեն ինչ ունենալ։ Ես կարծում էի, թե կարող եմ ձեռք բերել աշխարհում ամենաթանկը, բայց չգիտեի, թե ինչն է ամենաթանկը։ Ես երիտասարդ էի և անհոգ, ու մտածում էի, թե մահն ինձ համար բացառություն կանի։ Եվ մի օր որոշեցի պարզել, թե որն է ամենաթանկ բանն աշխարհում։ Ես որոշեցի ձեռք բերել այդ ամենաթանկը։
ՀԱՅՐԻԿՍ
Շաքե Ամիրյան-Պետրոսյան
Հայրիկս մեր տան ու տոհմի Աստւածն էր։ Իսկ ինքը՝ Հայրիկս, երկու Աստւած ունէր հայ գրականութիւնը եւ Դաշնակցութիւնը։
Կանայք նրա հրեշտակներն էին, եթէ ենթարկւում էին ու չէին փնթփնթում։ Մայրս բամբակ էր, հայրս զանգակ։ Ու ողջ գաղթօջախում զիլ զրնգում էր նրա իշխանական անունն ու ազգանունը։
ԵՐԿՈՒ ԿԻՆԵՐ
Մարուշ Գազանճյան - Երամյան
Նոյն ծուռիկ կտուրին տակ երկու ընտանիք էին Անահիտը իր զաւակներուն հետ, եւ քիւրտ Մերալը իր թուրք ամուսինին եւ թերաճ աղջկան Պերեվանին հետ։ Կ՚ապրէին հանգիստ դրացնութեամբ. կարծես եղած չըլլային 96-ի ջարդերը, եղած չըլլար Մեծ Եղեռնը։
ՊԱՏՄՎԱԾՔՆԵՐ
Շաքէ Ամիրեան - Պետրոսեան
Լոբոտներ*
Առաւօտ. դեղնագոյն հաբ, ջուր, զուգարան, սուրճ:
Վազ տուր աշխատանքի, գրիր, ջնջիր, սրբագրիր:
Արանքներում նորից սուրճ, զուգարան, յորանջ, ստից պատրւակ, ու փախուստ դէպի դատարկ տուն, համակարգիչ, միտք բթացնող խաղեր:
ՈՒ Լ Ի Կ Ը
Գնել Խաչատրյան
Օրը արևոտ էր և խոստումներով լի։ Ոչխարի հոտը սփռվել էր ողջ արոտավայրով։ Ոչ ոք չէր սպասում ուլիկի ծննդյանը, բացի մորից։ Արոտավայրի խոտը սահմանափակ էր, իսկ ուլիկը ուտելու կարիք կունենար։ Գոնե գառնուկ ծնվեր, ավելի սակավ պահանջներով։
Ինչևէ, ուլիկը ծնվեց, անտեսելով հոտի վերաբերմունքն իր նկատմամբ։
Խ Ո Ս Տ Ո Վ Ա Ն ՈՒ Թ Յ ՈՒ Ն
Սիրանույշ Օհանյան
Նշանակություն չունի, թե ով առաջին անգամ ինձ սպառնաց Ահեղ դատաստանի հեռանկարից էլ ավելի սարսափելի այդ խոսքերով. «Օկի, լավ իմացիր, աշխարհում ոչինչ թաքուն չի մնում»: Կարևոր չեմ համարում նաև այն սրտակեղեք հայացքը, որով ամեն անգամ տանջում էին ինձ այս անցավոր կյանքի երկրային դատավորներս, երբ հայտնաբերվում էր հերթական թաքստոցս։
ՁՄԵՌԱՅԻՆ ՍԵՐԵՆԱԴ
Վարդգես Օվյան
Դեկտեմբերն արդեն կիսվել է: Չորրորդ օրն է՝ ձյուն է մաղում: Սկզբում անմիջապես հալչում էր, բայց երրորդ օրից ավելի ցրտեց, և ողջ քաղաքը ծածկվեց ճերմակափրփուր ձյան սավանի տակ:
Վաճառողուհի աղջիկը վաղուց համոզվել է, որ խանութում հաճախորդների ավելի մեծ հոսք է նկատվում հատկապես կեսօրին և աշխատանքային օրվա վերջում:
ԱՆՁՐԵՎՈՐԴԵՐ
Սիրանույշ Օհանյան
ճաքճքել է ողջ մարմինս և շնչահեղձ եմ լինում։
Աևձրևորդերս հեռացել են խորը, խորը։ Այնտեղ՝ խորքերում, դեռ պահպանվել է նախաստեղծ խոնավությանս կենսատու շունչը։
Չ Ա Չ Ա Ն Ա Կ Ը
Նվարդ Օհանջանյան
- Ալո՛, Կարեն Վահանիչ, ողջո՛ւյն, սիրելիս: Ինչպե՞ս ես, երեկվա խրախճանքից հետո ինչպե՞ս է տրամադրությունդ: Ընդմիջմանը տուն գալո՞ւ ես, ի՞նչ պատրաստեմ. քո՞, թե՞ իմ սիրած կերակուրը...
- Մի րոպե, սպասեք, ես ոչ թե Կարեն Վահանիչը, այլ՝ Կարեն Հարություն...
Զ Ի Ն Վ Ո Ր Ը
Վարդգես Օվյան
Աշնան արևը սկսեց կամաց-կամաց խոնարհվել դեպի արևմուտք: Զինվորը, հանգցնելով ծխախոտը, գետնից վերցրեց հին ուսապարկն ու շարունակեց ճանապարհը ամայի դաշտով: Արդեն երկու ժամ քայլում է ամռան արևից այրված ճանապարհով: Նորից սկսեց վերհիշել հայրենի գյուղը, իրենց տունը՝ գյուղի ծայրին:
ՄԱՍՐԵՆԻՆ ՈՒ ԲՈՒՆ
Գնել Խաչատրյան
Մասրենու պատկերը նույնն էր...
Վաղը Բուն կհաշվի, որ տասնհինգ տարի է անցել իրենց վերջին հանդիպումից, և կզարմանա, որ ժամանակը աննկատ է անցել Մասրենու կողքով։
ՍՈՎՈՐՈՒՄ ԵՄ ԱՅՆ, ԻՆՉ ՏԵՍՆՈՒՄ ԵՄ...
Երանուհի Ղանդիլյան
- Կրա՜կ։ Արագ-արագ։
- Ոչ մի քայլ չնահանջել։
Լսվեց ավտոմատների կրակահերթ, և թշնամու զինվորներից երկուսը անշնչացած ընկան գետնին։
ԱՆԱՎԱՐՏ ԶԵԿՈՒՅՑ
Սիրանույշ Օհանյան
...դուք հիշում եք պատմության պահպանած անցյալի բեկորները։ Միլիոնավոր կյանքեր առաջ օվկիանոսի աղի խորքերում թափանցիկ արարածներ գոյացան։ Առասպել է պահպանվել նրանց իր ձևը շնորհած ջրային Աստծու մասին, սակայն ես չեմ ցանկանում դրանց կրկնությունը պարտադրել ձեզ։
ԱՌԱՆՑ ՔԵԶ
Լիլիթ Միրիբյան
Կիրակի
Ինչ-որ մի բան ինչ-որ մի տեղ սխալ է։
Վ. Սարոյան
Փաթիլները միմյանց գրկած այնքան մեղմորեն են ցած իջնում, որ թվում է՝ վալս են պարում։ Զարմանալի ոչինչ չկա։ Միշտ էլ մեզ մոտ գարնանը ձմեռ է լինում։
ՈՉ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ՍԵՐ
Երանուհի Ղանդիլյան
...Շենքերի ջրհորդաններով ծորում էին քաղաքի լույսերը։ Արդեն կեսգիշեր էր, բայց փողոցները դեռ մարդաշատ էին։ Սրճարանները լի էին այցելուներով։ Գալիս էին զույգերով, գալիս էին խմբերով, ահել, ջահել բոլորը զբոսնում էին, կարծես չծրագրված տոնախմբություն լիներ...
ՑՆՈՐՎԵ՞Լ, ՍՊԱՆԵ՞Լ, ՉԱՊՐԵ՞Լ... ՉԳԻՏԵ՛Մ...
Հեղինե Ա՛ Դանիել
Ծնո՛ւնդ, Դո՛ւ, խա՛ղ, սե՛ր, ցա՛վ, երա՛զ, գերեզմա՛ն, հրաժե՛շտ, փախո՛ւստ, ես ու...
Մա՛հ, Ե՛ս, զզվա՛նք, հաճո՛ւյք, կյա՛նք, օրորո՛ց, բա՛րև, գրկո՛ւմ, դու ու...
ԴՈԿՏՈՐ ՉՈՒՆ
Խորեն Արամունի
Չին դռան փեղկը կասկածանքով քաշեց, դուռը թեթև ճռռաց ու ճեղք բացվեց, այնքան, որ կարողացավ գլուխը դուրս հանել։ Դռան հետևը միջին հասակի ազգությունը դժվար որոշվեիք, տղամարդ էր։
- Ո՞վ եք, ի՞նչ եք ուզում։
- Հերրին եմ, Ալֆա տպարանից, Միսիս Չիին եմ խնդրում։
ԿՅԱՆՔԵՐ
Գնել Խաչատրյան
Նախաբան (գրքի նախաբանը)
Տունը՝ բաղկացած մեկ սենյակից, հիմա ունի ծով, անապատ և փոքրիկ անծայրածիր երկինք, որը մեղմորեն ծածկել է մյուս երկուսին՝ պաշտպանելով սառնամանիքից, ուլտրամանուշակագույն ճառագայթներից և օտարների կասկածամիտ աչքերից։ Ծովը պարուրել է անապատին՝ սենյակի միջնամասում, ու խաղում է նրա վարսերով։
ԱՆՀԱՅՏ ՀԱՍՑԵՈՎ...
Երանուհի Ղանդիլյան
Բարև:
Դու դեռ ապրո՞ւմ ես: Զարմանալի է ու մի փոքր ծիծաղելի: Հարմարվե՞լ ես այս կյանքին:
Ո՞չ, արդեն նահանջո՞ւմ ես, քիչ-քիչ կորցնո՞ւմ քեզ: Խնդրում եմ, մի փոքր էլ դիմացիր, լարի՛ր վերջին ուժերդ:
Լսո՞ւմ ես:
ԳՏՆՎԱԾ ԵՐԱԶ
Հեղինե Ա՛Դանիել
«»«»«»
Սիրում է, չի սիրում: Ուզում է, չի ուզում: Կանչում է, չի սպասում: Ծամում է, չի լացում:
Ինչ-որ մեկը վազում է, մեկը արդարություն կորզում, մեկը գոռում, աղերսում.
-Մնա՛:
ՉՈՐՈՐԴ ՕՐԸ
Խորեն Արամունի
Պատմվածք սկսվում էր այսպես.
«Քնել եմ ուզում..»։
«Քնել ես ուզում, գնա քնիր»,- զայրացավ ընթերցողս ու գիրքը մի կողմ շպրտեց։
Ես չնեղացա, որովհետև պատմվածքս ոչինչով չտուժեց, համոզված էի, որ այն ընթերցող կգտնի։
Կ Ա Ր Ո Տ
Կոլյա Տեր Հովհաննիսյան
-Էլ էստեղ ոտք չեմ դնելու, վերջին անգամն է,- անցնելով անձնագրերի ստուգման կետից, բարձրաձայն ասաց ամուսինը՝ դողալով բարկությունից:
-Լա'վ, կամաց, մի բղավի'ր, ամոթ է,- սաստեց կինը,- բոլորը մեզ են նայում:
-Նայում են, նայեն,- չէր հանգստանում ամուսինը,-
ԱՄԵՆԱԳԱՐՆԱՆԱՅԻՆԸ
Լիլիթ Միրիբյան
Ամենագարնանայինը
Տերևը կանաչ էր գարնան պես ու մտածում էր, որ գարնան նման մագնիսային ձգողականություն ունի։ Պարզապես մի դժվար խնդրի առաջ էր կանգնած, ինչպե՞ս առանձնանալ մյուս գարնանագույներից, ինչպե՞ս ցույց տալ, որ ինքն ամենագարնանայինն է։
ԳՈՐԾԱԶՈՒՐԿԸ
Սիրանույշ Օհանյան
Հագուստի աշխարհը մեծ էր, և այնտեղ կային հագուստներ կյանքի բոլոր դեպքերի ու տարվա բոլոր եղանակների համար։
Մանեկեններն աշխատանքի էին գալիս ամեն առավոտ։ Նրանք ավելի վաղ էին ներկայանում տեսուչներին, որովհետև պետք է խնամքով նախապատրաստվեին ցուցադրության համար։
a, b, g ...
Շանթ Բաղրամյան
Ավետիս պապը նստել էր իր պես հին ու տանջված աթոռին։ Իսկ ես ջանում էի նրա շուրջ համախմբել իր երեք տղաներին, հարսներին ու տասնյակ թոռներին բոլորին մեկտեղ լուսանկարելու համար։Ֆախուրյանները աշխատանքային օրվա ընթացքում դժվար են հավաքվում։
ԳԻՆԱՐԲՈՒՔ
Երանուհի Ղանդիլյան
Այսօր կրկին խնջույք է:
Եկել են բոլորը՝ բոլոր երեքը: Խորհելու համար այսքանն էլ բավ են: Իմ Ես-ն էլ է ներկա: Նստել է անկյունում ու անսքող հետաքրքրությամբ շուրջն է նայում, փորձում հասկանալ այսչափ կարևոր ու շտապ հավաքի պատճառը:
ՍՏՎԵՐՍ
Խորեն Արամունի
Արևը բոլոր աղոթքներիս խտացած իրեղեն վկան է։ Արևը իմ ծնելության երաշխիքն է, արևի աչքերին նայել չեմ կարող։
Վաղ առավոտյան երբ նրա հերթական վերելքն էի ողջունում, ականջիս ինչ-որ ձայներ հասան։ Շրջվեցի։ Բան չկար։ Ամայության վրա փռված ստվերս հուշեց իմ ծնելությունը։ Մի քանի քայլ աջ, հետո ձախ... ինձ հետ էր։ Նստեցի։ Կարճացավ։
ԿԱՆԱՉԱՉՅԱ ԼՈՒՍԵ ԱՂՋԻԿ
Հեղինե Ա'Դանիել
Այնտեղ Ես եմ
Այնտեղ, ուր Բարև-ը ձուլվում է կարոտին, Ես կծկվում եմ, դառնում մի բուռ փոշի, վազում քո ոտքերի տակ, ձուլվում քեզ ու բարձրանում վեր:
ՍԵՐ, ՀՈՒՅՍ, ՀԱՎԱՏՔ
Երանուհի Ղանդիլյան
Եվ դարից երկար ձգվում է օրը
Հրդեհ է։
Հիացեք, այրվում է երկինքը մայրամուտի մեջ։
ԽԱՉՄԵՐՈՒԿ
Սոնա Սերոբյան
Կանաչ. նարնջագույն. Կարմիր: Կանաչ...
- ճանապարհը մերն է, անցանք...
Մեքենաներն ու մարդիկ գալիս են, հասնում խաչմերուկին, երբ կարմիր է, սրտնեղված կանգ են առնում, և անհամբեր սպասում՝ կանաչ լույսին:
Կանաչ լույսը ամենացանկալին է բոլոր խաչմերուկներում. կյանքի խաչմերուկներում՝ նույնպես,
ՄԻՍՍ ԱԼԻՍԸ
Խորեն Արամունի
Ամեն հինգշաբթի միսս Ալիսը հաճախում էր վարսավիրանոց։ Թե քանի տարի ընդմիջում չէր տվել, չէր հիշում, իսկ վարսավիրի վկայությամբ՝ վեց տարվա ընթացքում միայն երկու անգամ, դա էլ անկողնային լինելու պատճառով, հեռախոսով խնդրել է, որ սպասարկությունը կատարեն տանը, ապա և ծերանոցում։
ԴԻՆՈԶԱՎՐԵՐԻ ՈՒ ՄԱՐԴԿԱՆՑ ՄԱՍԻՆ
Կարինե Խոդիկյան
Դուռը բացում եմ ու միանգամից հասկանում երեք շատ կարևոր բան։ Նախ, ինչո՞ւ են երկրի երեսից անհետացել դինոզավրերը, երկրորդ՝ ինչո՞ւ Սահարայում միայն ավազ է։ Ու դեռ այսքանը բավական չէ, միանգամից ու մեկընդմիշտ հասկանում եմ, որ կորած եմ, կոր-ծան-վա'ծ, որ ես չկա՛մ, իսկ իմ կանգնած տեղում ինչ-որ խրտվիլակ (երևի՝ ի՞մը) ջրից դուրս նետված ձկան պես բացուխուփ է անում աչքերը...
ԱՍՏՂԵՐ, ՃՆՃՂՈՒԿՆԵՐ
Սիրանույշ Օհանյան
Ամեն գիշեր քնելուց առաջ Կան նայում էր աստղերին։ Սովորություն էր, որը ձևավորվել էր տարիների ընթացքում և դարձել անհրաժեշտություն։ Հատկապես սիրում էր ձմռան ցուրտ, պարզկա գիշերների երկինքը։ Երբ ամպամած էր լինում, և օրերով չէր երևում արեգակը, գիշերները դառնում էին անդեմ ու անհրապույր։
«ՀԱՄ ԴՐԱԽՏԻ, ՀԱՄ ԴԺՈԽՔԻ ԴՈՒՌՆ ԵՍ ԴՈՒ»
Շաքե
Հյուլե առ հյուլե, բջիջ առ բջիջ: Ցավոտ, անխուսափելի: Հասունացում, թե՞ ծերացում: Իսկ սաղմը դեռ մեջդ է: Աղջնակն ու կինը տակավին կիսատ, չապրված: Հոսում ես ետ, դեպի սկիզբը, թափառիկ պատառիկներ. բաց ճախրանք հանց ծիծեռ` կտրան ծերից: Սալաքարին կանգնած նանը, նախատատը: Մահվան առաջին այցը: Մահը՝ մի քանի կաթիլ արցունք և կարկաչուն ծիծաղ ու հռհռոց:
ՉԵ՞Ս ՈՒԶՈՒՄ ՄԵՈՆԵԼ , ՏԱ'Տ
Խորեն Արամունի
Խորհրդավոր երեկո էր։ Տատս մեռնում էր։ Շուրջ քսան այր ու կին տարբեր դիրքերով նստած փոքրիկ սենյակում սպասում էին։ Ոմանք նույնիսկ անհամբեր էին, կարճ տարածության վրա գնում գալիս ու տխուր հայացքով, սենյակի կենտրոնում, հատակին պառկած մահամերձ տատիս էին նայում։
Բ Ա Խ Տ
Ռոբերթ Սաֆարյան
Կինը հղի էր։ Քսան րոպեից ավել բարկ արևի տակ՝ նրանք կանգնած կառավարական աշխատողների բնակարանային շենքերի առջևից ձգվող լայն բուլվարում, որը քաղաքի կենտրոնը միացնում էր օդանավակայանին, տաքսիի էին սպասում քաղաք մեկնելու՝ հերթական բժշկական ստուգման համար։
ՍՏՎԵՐԱՑԱԾ ՄԱՐԴԸ
Խորեն Արամունի
Հարյուր քսան փաունդանոց, վաթսունը բոլորած սևամորթ մի անտունի էր, անգլերենով ասում են homeless: Չգիտեմ homeless բառը ինչքան անցյալ ունի, բայց ԱՆՏՈՒՆԻ- ին մեզ, հայերիս համար, հարազատ դարձած պատմական բառ է, դարերի խորքը տանող բառ, այն նաև հայկական ժողովրդական երգի ինչ որ տեսակի անվանում է։
ՀԱՏՎԱԾ
Սիրանույշ Օհանյան
Անկառավարելի դիպվածների ինքնազարգացող շղթաներով կաշկանդված երկինքները սպասում են իրենց ազատագրմանը։ Ես նայում եմ ժամանակի խաբուսիկ, մերթ ծերության, մերթ նորածնի կնճիռներով պատված դեմքին և որոնում նրա հայացքը՝ ուղղված ապագայից անցյալ։ ժամանակը թռչուն է. նրա աչքերը հակադիր կողմեր են նայում, և մարդկային ուղղագնա հայացքն անզոր է բռնելու թռչնային զույգ աչքերի տարամետ հայացքները։
ԿԱՂԱՆԴԻ ՆՎԵՐԸ
Կոլյա Տեր Հովհաննիսյան
Ձմեռ պապին մտահոգ էր: Նվերների ընտրությունը տարեցտարի դժվարանում էր: Աշխարհի տարբեր կողմերից քամիները բերում էին անհամար տրտունջներ ու դժգոհություններ: Մարդիկ շատ էին փոխվել, երեխաները` նույնպես: Նախկինում նրանք գոհանում էին տիկնիկներով, արջուկներով, փուչիկներով ու քաղցրավենիներով:
ՍՊԱՍՈՒՄ
Խորեն Արամունի
Գրեյսը թեթև ժպիտը դեմքին անվաթոռին նստած, եկող գնացողին բարևում, ժպտում, օրհնում, շնորհակալություն հայտնում ու ձեռքը թեթև թափահարում էր։
Գրեյսն իր ծննդյան թվականը չէր հիշում, նրան թվում էր թե աշխարհի հետ ծնվել ու աշխարհի հետ գնալու է։
Ծերանոցում առանձին սենյակ էին հատկացրել Գրեյսին , ինքը չգիտեր թե քանի տարի առաջ էին իրեն բերել այդտեղ։
ԹԵՐԻ ԲՌՆԿՈՒՄՆԵՐ
Կոլյա Տեր Հովհաննիսյան
Պատանի հասակում հարյուր մետրը վազել էր 12.4 վայրկյանում ու դարձել շրջանային ախոյան: Հիմա որքան զոռ էր տալիս ոտքերին, չէր կարողանում հասնել առջևից թեթևասահ քայլող բարձրակրունկ կնոջը: Տղամարդը չհասցրեց տեսնել կնոջ դեմքն ու միայն զգաց նրա անուշաբույր հևքը, երբ կինը համարյա քսվելով առաջ անցավ իրենից:
ՄԻՍՏՐ ՕՐԼԻՆ
Խորեն Արամունի
Քաղաքի հետ էր ծնվել Միստըր Օրլին։ Նույն տարիքն ունեին։ Միստըր Օրլին գիտեր դա։ Համաքաղաքացիները տոնել էին իրենց քաղաքի իննսուն ամյակը, բայց մոռացել էին Միստըր Օրլիին։
ՀՆՁՎՈՐԸ
Սիրանույշ Օհանյան
Լեռան ընդերքում անսահմանորեն տարածվող անջրդի հողերում թափառող սերմնացանը հանկարծ կապույտ երկնքին նայելու սուր պահանջ զգաց։ Շտապով բարձրացրեց գլուխն ու զայրացած բղավեց անակնկալ ցավից.
ԱՅՍՊԵՍ ԷԼ Է ԼԻՆՈՒՄ
Խորեն Արամունի
Պատմվածքս ավարտեցի ու մեծ ոգևորությամբ հեռախոսը ձեռքս առա։ Համար հավաքեցի։ Այդպես է, երբ, անկախ իր տեսակից, որևէ գրություն եմ ավարտում, զանգահարում եմ։
ԱՆՀՆԱՐԻՆ ՍԵՐ
Սիանոյշ Օհանյան
Կանխազգացումն իր հոտն ունի. դա ծաղկաբույր խոնավության հոտն է, որ լցնում է ռունգերս անձրևից առաջ։ Ամբողջ էությունս սկսում է շնչել կանխազգացման արբշիռ ու ցավոտ հոտը։ Ես արդեն գիտեմ գալիքի իմ ապրումները։
Հ ա յ տ ն ու թ յ ու ն
Սիրանույշ Օհանյան
Այսպես պարզեցի, որ միայնակ Լեռն ունակ է օրհնել և անիծել։ Դրանով իսկ հասկացա, որ այդ Լեռն ապրում ու շնչում է այլ օրենքներով։ Տարբեր է նրա աշխարհը, տարբեր են նրա սկզբունքները։ Լեռան ոգին օտար էր թվում մյուս լեռների համեմատ։
Ա ն ա վ ա ր տ վ ա ծ ու թ յ ու ն
Սիրանույշ Օհանյան
Համակարգչի սև, փայլփլուն էկրանը մեկեն լուսավորվում է կապույտ երկնքի պես, և անշունչ մկնիկի անխոջ սլաքը որոնում-արթնացնում է լռության գրկում թաղված երգերին։ Գիշերվա մթին, դատարկ աչքերը նայում են շղարշված լուսամուտի պղտոր ապակիներից, իսկ համակարգիչն անզոր ոռնում է.
Փիլիսոփան ու շագանակագոյն աղջիկը
Շանթ Բաղրամեան
Հանդարտ գոյներով պատած երջանկութիւնը կամաց-կամաց իր տեղը տալիս էր ժանտախտային դեղինի: Փիլիսոփան հիւանդացել էր... Տարիների ցաւը երկաթափոշու պէս մոխրագոյնով էր ներկել նրա հոգին, իսկ հիմա անձրևի ներքոյ վազում էր ձերբազատւելու կաշկանդող սահմաններից:
Ա ն կ ո տ ր ու մ ը
Սիրանույշ Օհանյան
Գետի մեջտեղում մեծ ու անհրապույր մի քար էր դուրս ցցվել. այդ քարի վրա գլխիկոր նստել էր քայլողը: Արևն անխնա այրում էր թիկունքը, ջրի անդորրաբեր ձայնը թվում էր զայրացուցիչ ու անհանգստացնող: Երկինքը սպիտակել էր սպասումից, իսկ քայլողն արդեն անտարբեր էր դրա հանդեպ: Գետը հանդարտ իր ուղին էր շարունակում:
Ա Վ Ա Ր Տ
Սիրանույշ Օհանյան
Որոնողը քայլում էր, հա' քայլում, քայլում ու փնտռում էր, բայց չէր գտնում:
Ոչ ոտքեր ուներ, ոչ ձեռքեր: Ականջները վաղուց արդեն խլացել էին, անօգուտ զարդարանք դարձել, ուստի ճամփեքից մեկի ընթացքում կտրել-դեն էր գցել: Աչքերն էլ կուրացել էին,
Բ ռ ն կ ու մ ն ե ր
Սիրանույշ Օհանյան
Բարձրից նայողին թվաց, թե ներքևում չարաճճի կայծեր են պար բռնել. զվարթ կայծկլտում էին, թռչում էին դեպի երկինք, միմյանց բախվում-զորանում: Կայծերն աստիճանաբար միաձուլվում էին այստեղ-այնտեղ, փունջ-փունջ խայտում, հրե ձեռքերի նման որոնում- գտնում մեկմեկու:
Ց Ա Վ
Սիրանույշ Օհանյան
Ծանր էր կրելը: Ուսերը կտոր-կտոր էին լինում ու փշուր-փշուր թափվում սրտին: Սիրտն այրունաքամ էր լինում ծակող բեկորներից, բայց քնքշանքով տեղավորում էր դրանք իր թաքուն խորքերում:
Աշունը, ագռավը, սեմինարը
Սիրանույշ Օհանյան
Աշունը ժպտում էր դպրոցի բակում աճած բարդու կատարից: Ագռավը թառել էր երկաթյա սանդուղքի վերին աստիճաններից մեկին: Գեղեցիկ էր: Վզի ու կրծքի մի մասը գորշ կապտավուն երանգ ուներ, և աղջիկը շատ ցանկացավ բռնել ագռավի հայացքը: