Ծ Ա Ռ Ը
Նարինե Կռոյան
Տանիքներից բարձրացող ծուխը եղանակի խոնավությունից վերև չէր բարձրանում, ծանրանում էր, նստում տների վրա՝ ասես դիտավորյալ ընդգծելով նրանց դժգույն ու խարխլված էությունը:
Թաղի երկշարք տների արանքում առանձնանում էր Ջիվանի կացարանը: Այն դուրս էր մնացել ծխի ու խոնավության անիմաստ պայքարից. փայտ չունեին, և վառարանի պարապ տեսքից սառնություն էր փչում:
ԿՅԱՆՔԻ ՀԻՆԳ ՏԱՐԻՆԵՐ
Մարիո Բենեդետտի (Mario Benedetti, 1920-2009)
Իսպաներենից թարգմանեց Անի Վարդազարյանը
Թաքուն նայեց ժամացույցին: Մտավախությունը զուր չէր` տասներկուսն անց հինգ: Եթե անմիջապես հրաժեշտ չտար, կուշանար վերջին metro-ից: Իր հետ միշտ նույն բան էր պատահում, երբ որևէ մեկը, սեփական կամ օտար կարոտից, կամ ալկոհոլից, կամ ինչ-որ vedette1)-ի հանդեպ ունեցած ներքին մղումից դրդված՝ ընկնում էր նիրվանայի գիրկը, կամ ներկա գտնվող կանանցից որևէ մեկը, հանկարծ սովորականից ավելի էր գեղեցկանում
ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Հասմիկ Սիմոնյան
*
և հեթանոս աստվածները զգուշացրեցին`
կգան օրեր
թռչունները կթռչեն հեռվում
ծառերը կանաչ կլինեն
երեխաներ կպառկեն հողի վրա և մատներով կճզմեն
ցանկությունները ծնողների
ՖՐԱՆՍԻԱԿԱՆ ԴԱՍԱԿԱՆ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Շառլ Պեգի (Charles Péguy, 1873-1914)
ֆրանս.թրգմ. Գառնիկ Մելքոնյանը
†
****
Օ՜ աստղազարդ իմ գիշեր, ամենից առաջ քեզ արարեցի:
Դու, որ քնեցնում, ընկղմում ես ստվերի մեջ հավիտենական,
բոլոր արարածներին,
ՆՈՐ ԱՆՈՒՆՆԵՐ
Հասմիկ Հոխանյան
Ի՞նչ է պատահում, երբ շողում է արևը
«Հենց այն, որ լույսը բացվում է, արևը շողում է, դա արդեն իսկ երջանկություն է»,- հաճախ եմ լսում այս սնամեջ, մտացածին խոսքերը, որոնք երբևէ ինքս էլ եմ արտահայտել:
Բայց ի՞նչ է պատահում, երբ շողում է արևը, երբևէ հարցրե՞լ եք ինքներդ ձեզ: Արդյոք մտածե՞լ եք,թե ինչպիսի թախիծ է իր հետ բերում լուսաբացը, իհարկե՛ ոչ, չէ՞ որ դուք միայն ձեր մասին եք մտածում:
....................................................................
Նկարի հեղինակը Հասմիկ Հոխանյանն է:
ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Գոհար Մեժլումյան
ՀՈԳԻՍ ՈՒ ՍԻՐՏՍ
Հոգիս ու սիրտս նստեցին սեղան,
Ինձ էլ դատավոր կարգեցին իրենց:
Հոգիս տառապած` ա՜խ կանչեց, ասաց...
-Սի՛րտ իմ, դու միակ ու հլու ընկեր`
Սիրահարվել ե՜մ...
Պ Ո Չ Ը «ՁՄԵՌԱՅԻՆ ՀԵՔԻԱԹՆԵՐ» շարքից
Սամվել Մարտիրոսյան
Շատ վաղուց է եղել:
Ինչքա՞ն, ոչ ոք չգիտի:
Բայց մինչև հիմա էլ մարդիկ հիշում են ու ծիծաղում:
Հիշում են, որովհետև սա մի սովորական դեպք չի: Այսպիսի բաները մարդու հետ կյանքում մի անգամ են պատահում, կամ էլ բոլորովին չեն պատահում:
Իսկ ծիծաղում են, որովհետև դա հենց իրենց հետ է պատահել:
ՈՒրեմն լսեք, թե բանն ինչպես է եղել:
ՊԱՏՄՎԱԾՔՆԵՐ
Մարքիզ դը Սադ (Marquis de Sade, 1740-1814)
ֆրանս. թարգմանեց Գառնիկ Մելքոնյանը
Շագանակենու ծաղիկը
Կարծիք կա, (ես դա չեմ պնդում, բայց մի քանի գիտնականներ մեզ հավաստիացնում են), թե շագանակենու ծաղիկը իսկապես նույն հոտն ունի, ինչ այն առատ սերմնահյութը, որ բնությանը հաճո է եղել դնելու տղամարդու ամորձիների մեջ`իր նմանների վերարտադրության համար:
«ՆԵՐԻՐ ԻՆՁ՝ ԻՆՁ ՉՄՈՌԱՆԱԼՈՒ ՀԱՄԱՐ»
Հատված՝ Աստղիկ Օհանյանի գրչին պատկանող "Forgive me for not forgetting me" գրքից, Սեդա Մարությանի թարգմանությամբ:
... -Որտե՞ղ ես ուզում անցկացնել մեր մեղրամիսը,- նա փոխեց զրույցի թեման:
ՆՈՐ ԱՆՈՒՆՆԵՐ
Վադիմիր Պողոսյան
Զղջումի խոսքեր
Տարիներ հետո կզղջամ գուցե, որ քեզ սիրելով մնացի դադար,
Որ բացված սիրտս վարդաստան դարձրած քեզ պարգև չարի,
Ու հին երազից արթուն չդարձա, որ քեզ մեկնեցի, այլ ոչ թե առա,
Ու, համեստորեն, ես լուռ խոկացի, երբ քո հայացքը ուրիշում տեսա...
ԲԺՇԿԻ ՄՈՏ
Էժեն Յոնեսկո
ֆրանս. թարգմանեց Գառնիկ Մելքոնյանը
Գործող անձինք` Մարի-Ժաննա, Բժիշկ
Մարի Ժաննա.-Բարև Ձեզ, բժիշկ:
Բժիշկ.- Բարև Ձեզ օրիորդ: Ինչի՞ց եք գանգատվում:
ՉԱՐԵՆՑԻ ԳԵՐՈՒՀԻՆ
Չարենցի կանայք... Չարենցի սերերն ու հրապույրները: Աստղիկ Ղոնդախչյան, Կարինե Քոթանջյան, Լեյլի, Արմենուհի Տիգրանյան, Արփենիկ Տեր-Աստվածատուրյան, Նվարդ Ալիխանյան, Մարիաննա Այվազյան, Լյուսի Թառայան, Ռիչի Դոստյան, Արուս Ոսկանյան, Իզաբելլա Նիազյան... Ահա ոչ ամբողջական ցանկն այն անունների, որոնք այս կամ այն կերպ առնչվել են Եղիշե Չարենցի հետ, բանաստեղծի կարճատև կյանքի որևէ շրջանում նրա ուղեկիցներն են եղել, և յուրաքանչյուրն իր անջնջելի հետքն է թողել թե' նրա զգացական, թե' ստեղծագործական աշխարհում:
ԳԱՐՇԱՀՈՏԷՆ ՀԱՆԵԼ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹԻՒՆԸ
Սագօ Արեան
Բացատրական բառարարին պէս, հոն է դարակներունէն վրան: Նիկողոս Սարաֆեան. այն հազուագիւտ մեծերէն մին, որմէ երբեք չեմ կրցած հրաժարիլ: Ու ամէնէն դժուար պահերուն. երբ մարդու քար սիրտը ջուր կը դառնայ, երբ կուզես ալ չխօսիլ, չտեսնել, չնշմարել ու լռութեանդ բեհեզը նետել ուսերուդ, վարագուրուիլ, ներս մտնել քիչ մը, սանկ պարսկական մուղամ լսելու... կը դիմես անոր:
ՖՐԱՆՍԻԱԿԱՆ ԺԱՄԱՆԱԿԱԿԻՑ ԳՐԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Ժան-Միշել Էսպիտալյե (Jean-Michel Espitallier)
Ֆրանսերենից թարգմանությունը` Գառնիկ Մելքոնյանի
Սիրահարների խոսակցությունը
-Ես քեզ սիրում եմ:
-Ես էլ:
-Գիտեմ:
-Ես գիտեմ, որ դու գիտես:
ՈՉԻՆՉ ԵՄ ՈՒԶՈՒՄ
Լիլիթ Հակոբյան
Չեմ ուզում խոսել, լռել եմ ուզում... Այսօր ուզում եմ համր ձևանալ, բայց հոգիս այնքան բարձր է գոռում, որ խլանում են ձայները բոլոր: Ես էլ չեմ կարող լռեցնել այն վայրի ճիչը, որ իմ ներսում է ու չի պապանձվում: Լռել եմ ուզում, բայց չի ստացվում, ամեն ինչ շատ է լռելու համար: Իսկ եթե գոռամ ... Ո՞վ ինձ կլսի, բոլորն են գոռում, իմ խղճուկ ձայնը չի էլ հասցնի անցնել այն տարածությունը, որ լի է ձեր գոռոցներով:
ՆԵՐԻՐ ԻՆՁ՝ ԻՆՁ ՉՄՈՌԱՆԱԼՈՒ ՀԱՄԱՐ (FORGIVE ME FOR NOT FORGETTING ME)
Քսանմեկամյա Աստղիկ Օհանյանի գիրքը՝ գրված անգլերենով, ինքնահաստատման և ինքնաարտահայտման մեծ խիզախում է: Ասում են՝ ժամանակակից կյանքը հակված չէ գրքին ու գրականությանը: Բայց Աստղիկ Օհանյանի «Ներիր ինձ՝ ինձ չմոռանալու համար» գիրքը, որը լույս է տեսել նոյեմբեր ամսին ՀՀ Գրողների Միության հրատարակչության կողմից, ճիշտ հակառակն ապացուցեց:
ՇՆԵՐԻ ՎԵՐՋԸ
Սամվել Մարտիրոսյան
Առաջ էլ մեր բակի դուռը սողնակով չէր փակվում:
Գիշեր-ցերեկ բաց էր: Մի կողքի վրա կախված ճոճվում էր, ճռճռում, պատեպատ խփվում, գոռգոռում ու վերջ ի վերջո հանգստանում:
ՎԵՑ-ՄԵԿ-ՎԵՑ
Կոլյա Տեր Հովհաննիսյան
Մարիշը ճմլկոտաց անկողնում, շուռ եկավ կողքի ու նորից քնելու անհագ ցանկություն զգաց: Երեկ երեկոյան ամերիկահայ տուրիստների մի ամբողջ խմբի էին հյուրընկալում. «Աղջիկ ջա՛ն, էս բեր, աղջիկ ջա՛ն, էն բեր»... անդադար պատվերներ էին տալիս. այնքան գնաց, եկավ, որ ուժասպառ եղավ: Լիզայի մեջքը ցավում էր. բոլոր ծանր սկուտեղները ինքը մատուցեց:
ՄԵԿ ՕՐՎԱ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ
Լիլիթ Հակոբյան
Տե՛ր աստված, այս ինչ ձայն է այսպես անողոքաբար սղոցում նյարդերս: Բայց իմ առջև բացվող տեսարանն ավելի զզվելի ու նողկալի է: Հիմա հասկանում եմ, որ պատրաստ եմ ամենաթանկ գինը վճարելու, որպեսզի երբեք այլևս այս տեսարանի ականատեսը չդառնամ:
ԻՆՔԸ, ԵՍ, ԻՆՔԸ
Սիրանույշ Օհանյան
Գնում ես տուն: Գործից: Հոգնած, ջարդված, կոմպից բողոքող աչքերով: Նստում ես երթուղային տաքսիբուս: «Տուկ-տուկ,- բախում են ներսիցդ,- էսօր Օպերա իջնենք, էլի՛»: «Չէ, հավես չկա, համ էլ սոված եմ»: